Iets een uitdaging noemen betekend dat je het nog niet als probleem hebt erkent.

Ik loop een beetje over, privé heb ik gewoon een drukke agenda. Business as usual zullen we maar zeggen, maar dat zijn ook bijna allemaal leuke dingen, dus dat vindt ik niet zo heel erg. Op het werk daarentegen begint het toch wel op een soort van uitdaging te lijken.

Ongeveer een maand geleden is ons TAM-etje (Technisch Administratief Medewerkster) ontslagen, waardoor er al een bak werk bij ons op het bord bij is gekomen, waar we al bijna geen tijd voor hadden. Afgelopen week is de wazige met heftige rugpijn thuis gebleven, hoe lang dat duurt is onbekend. De zeerover wordt dinsdag aan zijn knie geopereerd en Daphne begint ook klachten te krijgen van het iedere dag net iets (3 uur ofzow) te lang doorwerken, maar gelukkig weet zij zich nog staande te houden.

Het komt er op neer dat het werk dat eerst door 5 mensen werd gedaan, vanaf dinsdag nog maar 2 mensen voor zijn. Dat wordt roeien met de riemen die we hebben en ik moet privé mijn agenda gewoon vol houden, dan heb ik een stok achter de deur om op tijd  naar huis te gaan, want 1 ding wil ik de komende periode proberen te behouden: dat de klanten tevreden zijn.

Tussendoor nog even hopen dat er geen ellendige storingen zich voor doen.